غوغای دل

[nafas]

شوق دیدار تورا قاصد بیرحم چه داند

انقدر شوق به دیدار تو دارم که خدا میداند

[sabur]

قفس داران سکوتم را شکستند
دل دائم صبورم را شکستند
به جرم پا به پای عشق رفتن
پر و بال عبورم را شکستند
مرا از خلوتم بیرون کشیدند
چه بی پروا حضورم را شکستند
تمنا در نگاهم موج می زد
ولی رویای دورم را شکستند

[nafas]

یک روز رسد خوشی به اندازه ی کوه

یک روز رسد غمی به اندازه ی دشت

افسانه ی زندگی چنین است رفیق

در سایه ی کوه باید از دشت گذشت

[داش علی]

آه،ایـن روزها که می گـذرد ، زنـده ام گاه و گاه می میرم

مرگ بد نیست،کاش می گفتی به کدامین گناه می میرم

گفتــه بودند زنـدگی خوب است ؛ گاه بنشیند و بســوزانـد

این منم-جـان شعـله ور شده ای - که در آغاز راه می میرم

هر گلی بود بر سرم زده است ،دست تقدیر را چه باید کرد

از دو چشم سیاه زاده شدم، در دو چشم سیاه می میرم

دلم آشـفته روحم آشفـته ،من و بختـی که سـالها خفـته

خسته ام خسته ام نگاهی کن،من که با یک نگاه می میرم

دستی از دوردست ها انگار ، مـی کشد این قطار خالـی را

دلم ، ای اتفــاق سرگــردان! در کـدام ایستـگاه می میرم؟

چاره ای نیست،غصه پیرت کرد کم کم از یاد می روی دل من

تو شبی زنده زنده می سوزی ، من شبی بی گناه می میرم

شاعر : ناصر حامدی

[sabur]

آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری، می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟ بسوی کدام قبله نماز می گذاری که دیگران نگذارده اند؟

[nafas]

در کویر سبز عشق این سخن از من بگیر

مرگ تو مرگ من است

پس تمنا میکنم هرگز نمیر

[sabur]

تو رفتی رد پایت در دلم ماند
شکوه خنده هایت در دلم ماند
دلم را با سحر خوش کرده بودم
غروب ماجرایت در دلم ماند
شریک دردهایم بودی، اما
غم بی انتهایت در دلم ماند
هزار ویک شبم چون باد بگذشت
طنین قصه هایت در دلم ماند
سپردی سر نوشتم را به پاییز
بهار با صفایت در دلم ماند
علی رغم سکوت ساده من
سفر کردی صدایت در دلم ماند
وحالا مثل یک رویای برفی
تو رفتی رد پایت در دلم ماند...

[nafas]

[size=large][color=#FF0000]عشق

یعنی حسرتی در یک نگاه

عشق یعنی غربتی بی انتها

عشق یعنی فرصت اما کوتاه

عشق یعنی مرگ اما بی صدا

[sabur]

دلمان خوش است که می نویسیم و دیگران می خوانند و عده ای می گویند
آه چه زیبا، و بعضی اشک می ریزند و بعضی می خندند...
دلمان خوش است به لذتهای کوتاه، به دروغ هایی که از راست بودن قشنگترند.
به اینکه کسی برایمان دل بسوزاند یا کسی عاشقمان شود.
با شاخه گلی دل می بندیم، و با جمله ای دل می کنیم.
و وقتی چیزی مطابق میل ما نبود چقدر راحت لگد میزنیم و چه ساده می شکنیم همه چیز را....