برای معبودم !

[کشک و بادمجون]

مردم همه
تورا به خدا
سوگند می‌دهند

اما برای من

تو آن همیشه‌ای
که خدا را به‌تو
سوگند می‌دهم

[yasnaza]

معبودم...
تازگیاچقدر ازت دور شدم...

[nava]

نيايش



خدايا کفر نمی­گويم پريشانم چه می­خواهی تو از جانم؟!
مرا بی آنکه خود خواهم اسير زندگی کردی.
خداوندا! اگر روزی ز عرش خود به زير آیی لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی به زير پای نامردان بياندازی
و شب آهسته و خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خانه بازآيی
زمين و آسمان را کفر مي­گويی نمی­گويی؟!
خداوندا! اگر در روز گرماخيز تابستان تنت بر سايه ­ی ديوار بگشايی
لبت بر کاسه­ ی مسی قير اندود بگذاری و قدری آن طرف­تر عمارت های مرمری بينی
و اعصابت بر سکه­ ای اين­سو و آن­سو در روان باشد
زمين و آسمان را کفر می­گويی نمی­گويی؟!
خداوندا! اگر روزی بشر گردی ز حال بندگانت با خبر گردی پشيمان می­شوی
از قصه خلقت - از اين بودن - از اين بدعت خداوندا تو مسئولی.
خداوندا تو می­دانی انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است.
چه رنجی می­کشد آن­کس که انسان است و از احساس سرشار است...